Filmrecensie: Jack and the Cuckoo-Clock Heart

Deze toverachtige animatiefilm van Franse makelij laat zich het best omschrijven als een ode aan de liefde en – met Georges Méliès in een bijrol – vroege cinema. Hoofdpersoon Jack wordt geboren op een koude winternacht in Edingburgh, laat-negentiende eeuw. Zijn hart is bevroren, maar een kundige mechanische dokter vervangt het met een koekoeksklokje, waardoor hij toch in leven blijft. Hij heeft zich daarbij wel te houden aan drie regels: hij mag de wijzers nooit aanraken, zich niet kwaad maken en, bovenal, niet verliefd worden. Maar als Jack op een dag het zangeresje Acacia ontmoet, is het liefde op het eerste gezicht.

De film is een adaptatie van het gelijknamige boek van alleskunner Mathias Malzieu. Niet alleen was hij als scenarioschrijver en stemacteur nauw betrokken bij de verfilming, hij verzorgde ook de soundtrack met zijn band Dionysos. De plotontwikkeling van ‘Jack and the Cuckoo-Clock Heart’ kent weinig verrassingen. De aanstekelijke muziek en animaties, steevast in gothicstijl, roepen een magische sfeer op die doet denken aan het werk van Tim Burton. Werd op het Internationaal Filmfestival van Berlijn genomineerd voor een Kristallen Beer voor Generation Kplus - Best Film.

Vanaf ca. 9 jaar. Ook leuk voor volwassenen.

Details

'Jack and the Cuckoo-Clock Heart' (2013)
Oorspronkelijke titel: 'Jack et la mécanique du coeur'
Regie: Stéphane Berla, Mathias Malzieu
Speelduur: 94 minuten / kleur

Deze recensie werd geschreven in opdracht van NBD Biblion.

Verder lezen

Filmrecensie: Monster Pies van Lee Galea

Australische lowbudgetfilm over de ontluikende liefde tussen de zeventienjarige Mike (Tristan Barr), groot filmfan en een buitenbeentje op school, en zijn nieuwe klasgenoot, de knappe en gesloten William (blikvanger Lucas Linehan, zie foto). Voor Engels krijgen ze de opdracht een eigen interpretatie van Shakespeares toneelstuk Romeo en Julia te maken. Het wordt een horrorversie met Frankenstein en een weerwolf in de hoofdrollen. Dan blijkt dat ook de jongens zelf meer voor elkaar voelen dan alleen vriendschap.

'Monster Pies' is de eerste lange speelfilm die de nog jonge regisseur Lee Galea over homoseksuele jongeren in de buitenwijken van Melbourne maakte. De cameravoering en nabewerking zijn helaas rommelig en leiden soms af van de inhoud. Gelukkig staat daar een rijke plotopbouw (tevens van Galea’s hand) tegenover. Die laat alle facetten van een coming-out zien, geeft de personages diepte en kleur en werkt zorgvuldig toe naar een hartverscheurend slot. Gevoelige thema’s als mishandeling en eenzaamheid worden niet geschuwd.

De dvd bevat daarnaast een korte film van dezelfde regisseur en enkele weggelaten scènes. Vanaf ca. 14 jaar.

Details

Monster Pies (2013)
Regie: Lee Galea
Speelduur: 85 minuten / kleur

Deze recensie werd geschreven in opdracht van NBD Biblion.

Verder lezen

Filmrecensie: De echte jongens film van Katinka de Maar. Liefdevol portret van het jongensuniversum

We kennen ze allemaal wel: lastige jongens. Ze gedragen zich druk, kunnen niet omgaan met gezag en willen continu grenzen verleggen, terwijl hun taalontwikkeling achterblijft. Dat leidt dikwijls tot grote problemen op school en in het ergste geval schoolverlating. Voor documentairemaakster Katinka de Maar was de moeizame schoolcarrière van haar eigen zoon Melle aanleiding om het onderwijs in Nederland kritisch onder de loep te nemen. Want is het gedrag van de jongens nou problematisch of is het ‘gewoon jongensgedrag’?

De Maar verbergt haar standpunt niet. Haar hart gaat uit naar de ‘drukke’ jongens, dus schotelt ze ons in De echte jongens film het jongensperspectief voor. Dat doet ze overtuigend. Privévideobeelden van zoon Melle wisselt ze af met interviews met andere ‘drukke’ (of beter gezegd: speelse) jongens en rake observaties in de klas. Terwijl de juf ongehoorzame kinderen corrigeert, zoomt De Maar liefdevol in op de jongen en zijn universum, waar om elke hoek een nieuw avontuur wacht. Zo kan een potlood met een beetje fantasie zomaar een stoere sigaret of dodelijk pistool zijn. De vele regeltjes en structuren die de school deze jongens voorschrijft, lijken dan opeens wel erg star. Als een school zo’n jongen dan ook nog eens verplicht om een pilletje te slikken zodat ’ie rustig blijft, is de link met een Orwelliaans toekomstbeeld zo gelegd.

Moeten we dan maar concluderen dat het onderwijs de boosdoener van alles is? Zo simpel ligt het natuurlijk niet. De dagelijkse praktijk van het onderwijs is evengoed gebonden aan regelgeving van bovenaf. Alles moet steeds efficiënter. Aan die invloed vanuit het bedrijfsleven gaat De Maar niet geheel voorbij; ook zij werkte een tijdje als leerkracht. Maar er worden geen antwoorden of oplossingen geboden. De echte jongens film is vooral een eerlijk, uit het leven gegrepen portret dat de jongens een stem geeft. Daarmee is de documentaire een relevante toevoeging aan het debat over prestatiegericht onderwijs en de mogelijke feminisering daarvan.

Waardering: ****

Details

De echte jongens film (2013)
Regie: Katinka de Maar
Producent: Monique Busman, Michiel van Erp
Camera: Pim Hawinkels
Geluid: Frenk van der Sterre, Rob Dul
Montage: Hinne Brouwer
Taal: Nederlands
Speelduur: 55 minuten / Kleur

Dit artikel werd eerder gepubliceerd op Neerlands Filmdoek.

Verder lezen