Boekrecensie: Zomerwoud van Linda Dielemans. Nieuwsgierigheid versus angst

‘Hij stond tegenover haar. Allebei slaakten ze een kreet van schrik en deinsden achteruit. Maar ze renden niet weg. De jongen keek haar aan met ogen zwart als de nacht.’

Door Alja’s aderen stroomt jagersbloed. Samen met andere jagers trekt ze eropuit om haar stamgenoten van het verse, voedzame vlees van de dieren in het woud te voorzien. Ze ziet haar leven helemaal voor zich, tot ze op een dag aan de oever van de rivier een jongen ontmoet. Hij ziet er met zijn donkere huid en ogen niet alleen anders uit dan de mensen die ze kent, hij gedraagt zich ook anders. Hij weet niet eens hoe je een vis moet vangen! En dan praat hij ook nog een of ander onverstaanbaar taaltje. Zou hij iets te maken hebben met dat akelige visioen dat ze laatst had, van ‘Zwarte mensen, grote dieren met zware puntige hoorns... Pijlen, bloed en pijn’?

De jongen, die Erkin blijkt te heten, is van een naburige stam die niet in het woud, maar op de hoogvlakte leeft. Wat zullen die mensen doen als ze hun jagende buren ontdekken? Waarom scharrelen er allerlei wilde dieren tussen hun reusachtige hutten? En hoe komen ze eigenlijk aan voedsel als ze niet jagen? Alja’s stam maakt zich zorgen. Alja moet voorlopig maar in het dorp van de Hooglanders gaan wonen om hun manier van leven te bestuderen, vindt de stamoudste, terwijl Erkin zich andersom in het leven van de Jagers-verzamelaars komt verdiepen. Hopelijk kan Alja op tijd ontdekken of ze de Hooglanders kunnen vertrouwen en kan ze zo voorkomen dat haar visioen werkelijkheid wordt...

Schrijfster Linda Dielemans neemt je in ‘Zomerwoud’ mee naar een andere wereld: die van het leven op aarde zo’n zevenduizend jaar geleden, toen er nog lang geen telefoons, supermarkten of auto’s bestonden en het vinden van eten en een veilige slaapplek je voornaamste zorgen waren. Alsof je er zelf bij bent, schrijft ze: ‘Ze bewoog zich als een jager, altijd om zich heen kijkend en zich bewust van het bos en alles wat erin leefde, zo min mogelijk geluid makend terwijl ze door de lage struiken en zachte varens liep.’ Nu eens door de ogen van Alja, dan weer door die van Erkin kom je te weten wat de twee verschillende stammen doen om te overleven, zoals het bakken van potten, het spinnen van een wollen draad of het slijpen van stenen. De eerste hoofdstukken lezen daardoor wel een beetje als een geschiedenisboek. Maar in de tweede helft van ‘Zomerwoud’ zet een vreselijk misverstand de boel op scherp en twijfelen Alja en Erkin in welke stam ze thuishoren. Al met al een mooi, kalm verhaal, waarin nieuwsgierigheid het wint van angst, met een onverwacht spannende afloop.

Over de auteur

Linda Dielemans was als kind al verzot op boeken. Na de middelbare school ging ze eerst naar het conservatorium om heel goed hobo te leren spelen. Daarna volgde ze een opleiding tot archeologe. ‘Want oude geschiedenis vond ik altijd al interessant, en voor je werk vies mogen worden, leek me helemaal leuk!’ zegt ze daarover. Ook haar eerste boek, ‘Zomerwoud’, speelt zich in een ver verleden af: het stenen tijdperk. En als we Linda mogen geloven, gaan er nog veel meer van zulke verhalen volgen. Wil je meer weten over Linda Dielemans? Kijk dan op haar website.

Details

'Zomerwoud'
Linda Dielemans
The House of Books, 2013
ISBN 978 90 443 4027 3

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op Leesfeest.nl.

Verder lezen

Boekrecensie: Ik ben een gorilla van Katherine Applegate. Een gorilla om in je hart te sluiten

Sommige ware gebeurtenissen zijn zo vreemd, gruwelijk en mooi tegelijk, dat ze verteld moeten worden. Iemand moet ze opschrijven en dan wel zó, dat je ze niet snel meer vergeet. Dat moet ook Katherine Applegate, kinderboekenschrijver en uitgesproken dierenliefhebber, hebben gedacht toen ze ‘Ik ben een gorilla’ op papier zette. Voor dit verhaal liet ze zich inspireren door een gorilla die echt bestaan heeft. De gorilla heette Ivan en leefde 27 jaar lang in een Amerikaans winkelcentrum.

Anders dan je zou verwachten, maakt Applegate Ivan niet zielig. Ivan is een grote, tevreden en relaxte mannetjesgorilla, een zilverrug. Ook al woont hij al 9.855 dagen (Ivan telt de tijd in dagen) in een ’domein’ in een deel van een Amerikaans winkelcentrum dat Passage & Amusementshal De Circustent Afrit 8 heet, hij klaagt niet. Nooit. In zijn eigen woorden: ‘Ik ben wel een vreedzaam type, denk ik. Ik doe eigenlijk niet zoveel en ik denk vooral aan slapen en bananen en yoghurtrozijnen.’

Maar er komt steeds minder publiek op Ivan en de andere dieren in de passage af. Mack, de eigenaar van de passage, voegt baby-olifantje Ruby aan zijn dierenverzameling toe, in de hoop dat zij wat meer bezoekers trekt. Daarvoor moet ze van hem eerst wat kunstjes leren. En als ze niet luistert, is Mack niet te beroerd om een stok met aan het eind een gemene haak te gebruiken... ’Olifantshuid is zo dik als schors van een oude boom, maar een olifantenhaak gaat erdoorheen alsof het een blaadje is.’ Voor het eerst heeft Ivan, normaal zo geduldig als een steen, reden om in actie te komen.

Als het zover is, ben je al over de helft van het boek. ‘Ik ben een gorilla’ heeft namelijk hetzelfde relaxte tempo als Ivan – door wiens ogen je kijkt –, maar verveelt geen moment. Dat heeft te maken met Applegates manier van schrijven. Hoe ziet de wereld er eigenlijk uit als je een gorilla bent? Volgens Applegate zou je in elk geval zuinig omgaan met woorden. In ultrakorte hoofdstukjes en kernachtige zinnen vertelt Ivan je over allerlei details uit zijn leven, van het eten van bananenschillen (die zijn het lekkerst) tot hoe hij aan zijn bijnaam ‘Modder’ kwam, en grappige weetjes over zijn bijzondere vrienden Bob, een hond, Stella, een olifant, en Julia, een mensenkind. Ivan peinst ook weleens, waardoor hij soms iets te veel klinkt als een mens. Maar meestal denkt en zegt hij dingen die lekker aaps zijn, zoals: ‘Ik bijt het potlood doormidden met mijn magnifieke tanden. Daarna eet ik wat papier.’

En dan zijn er ook nog de zwart-witillustraties van Patricia Castelao. Simpel en ontroerend.

Je kunt er niet omheen. Nog voordat Ruby zijn leven binnenwandelt, heb je Ivan al in je hart gesloten.

Over de auteur

De Amerikaanse Katherine Applegate kan niet zonder: schrijven, verhuizen en... dieren. Gelukkig heeft ze een manier gevonden om deze grote liefdes te combineren. Samen met haar man Michael Grant schreef ze al talloze boeken en verhuisde ze tegelijkertijd van hot naar her. In de loop der tijd verzamelde ze een club huisdieren om zich heen waaruit ze inspiratie put voor haar verhalen. In ‘Ik ben een gorilla’ speelt haar eigen vuilnisbakkenhondje Stan bijvoorbeeld een belangrijke rol (in het boek heet hij ‘Bob’). Ideaal toch! Wil je meer weten over Katherine Applegate? Kijk dan op haar website: http://www.katherineapplegate.com.

Details

‘Ik ben een gorilla’
Katherine Applegate
Uitgeverij Lannoo, 2014
ISBN 978 94 014 1868 3
Met illustraties van Patricia Castelao.

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op Leesfeest.nl.

Verder lezen