Boekrecensie: Ik ben een gorilla van Katherine Applegate. Een gorilla om in je hart te sluiten

Sommige ware gebeurtenissen zijn zo vreemd, gruwelijk en mooi tegelijk, dat ze verteld moeten worden. Iemand moet ze opschrijven en dan wel zó, dat je ze niet snel meer vergeet. Dat moet ook Katherine Applegate, kinderboekenschrijver en uitgesproken dierenliefhebber, hebben gedacht toen ze ‘Ik ben een gorilla’ op papier zette. Voor dit verhaal liet ze zich inspireren door een gorilla die echt bestaan heeft. De gorilla heette Ivan en leefde 27 jaar lang in een Amerikaans winkelcentrum.

Anders dan je zou verwachten, maakt Applegate Ivan niet zielig. Ivan is een grote, tevreden en relaxte mannetjesgorilla, een zilverrug. Ook al woont hij al 9.855 dagen (Ivan telt de tijd in dagen) in een ’domein’ in een deel van een Amerikaans winkelcentrum dat Passage & Amusementshal De Circustent Afrit 8 heet, hij klaagt niet. Nooit. In zijn eigen woorden: ‘Ik ben wel een vreedzaam type, denk ik. Ik doe eigenlijk niet zoveel en ik denk vooral aan slapen en bananen en yoghurtrozijnen.’

Maar er komt steeds minder publiek op Ivan en de andere dieren in de passage af. Mack, de eigenaar van de passage, voegt baby-olifantje Ruby aan zijn dierenverzameling toe, in de hoop dat zij wat meer bezoekers trekt. Daarvoor moet ze van hem eerst wat kunstjes leren. En als ze niet luistert, is Mack niet te beroerd om een stok met aan het eind een gemene haak te gebruiken... ’Olifantshuid is zo dik als schors van een oude boom, maar een olifantenhaak gaat erdoorheen alsof het een blaadje is.’ Voor het eerst heeft Ivan, normaal zo geduldig als een steen, reden om in actie te komen.

Als het zover is, ben je al over de helft van het boek. ‘Ik ben een gorilla’ heeft namelijk hetzelfde relaxte tempo als Ivan – door wiens ogen je kijkt –, maar verveelt geen moment. Dat heeft te maken met Applegates manier van schrijven. Hoe ziet de wereld er eigenlijk uit als je een gorilla bent? Volgens Applegate zou je in elk geval zuinig omgaan met woorden. In ultrakorte hoofdstukjes en kernachtige zinnen vertelt Ivan je over allerlei details uit zijn leven, van het eten van bananenschillen (die zijn het lekkerst) tot hoe hij aan zijn bijnaam ‘Modder’ kwam, en grappige weetjes over zijn bijzondere vrienden Bob, een hond, Stella, een olifant, en Julia, een mensenkind. Ivan peinst ook weleens, waardoor hij soms iets te veel klinkt als een mens. Maar meestal denkt en zegt hij dingen die lekker aaps zijn, zoals: ‘Ik bijt het potlood doormidden met mijn magnifieke tanden. Daarna eet ik wat papier.’

En dan zijn er ook nog de zwart-witillustraties van Patricia Castelao. Simpel en ontroerend.

Je kunt er niet omheen. Nog voordat Ruby zijn leven binnenwandelt, heb je Ivan al in je hart gesloten.

Over de auteur

De Amerikaanse Katherine Applegate kan niet zonder: schrijven, verhuizen en... dieren. Gelukkig heeft ze een manier gevonden om deze grote liefdes te combineren. Samen met haar man Michael Grant schreef ze al talloze boeken en verhuisde ze tegelijkertijd van hot naar her. In de loop der tijd verzamelde ze een club huisdieren om zich heen waaruit ze inspiratie put voor haar verhalen. In ‘Ik ben een gorilla’ speelt haar eigen vuilnisbakkenhondje Stan bijvoorbeeld een belangrijke rol (in het boek heet hij ‘Bob’). Ideaal toch! Wil je meer weten over Katherine Applegate? Kijk dan op haar website: http://www.katherineapplegate.com.

Details

‘Ik ben een gorilla’
Katherine Applegate
Uitgeverij Lannoo, 2014
ISBN 978 94 014 1868 3
Met illustraties van Patricia Castelao.

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op Leesfeest.nl.

Verder lezen

Filmrecensie: Jack and the Cuckoo-Clock Heart

Deze toverachtige animatiefilm van Franse makelij laat zich het best omschrijven als een ode aan de liefde en – met Georges Méliès in een bijrol – vroege cinema. Hoofdpersoon Jack wordt geboren op een koude winternacht in Edingburgh, laat-negentiende eeuw. Zijn hart is bevroren, maar een kundige mechanische dokter vervangt het met een koekoeksklokje, waardoor hij toch in leven blijft. Hij heeft zich daarbij wel te houden aan drie regels: hij mag de wijzers nooit aanraken, zich niet kwaad maken en, bovenal, niet verliefd worden. Maar als Jack op een dag het zangeresje Acacia ontmoet, is het liefde op het eerste gezicht.

De film is een adaptatie van het gelijknamige boek van alleskunner Mathias Malzieu. Niet alleen was hij als scenarioschrijver en stemacteur nauw betrokken bij de verfilming, hij verzorgde ook de soundtrack met zijn band Dionysos. De plotontwikkeling van ‘Jack and the Cuckoo-Clock Heart’ kent weinig verrassingen. De aanstekelijke muziek en animaties, steevast in gothicstijl, roepen een magische sfeer op die doet denken aan het werk van Tim Burton. Werd op het Internationaal Filmfestival van Berlijn genomineerd voor een Kristallen Beer voor Generation Kplus - Best Film.

Vanaf ca. 9 jaar. Ook leuk voor volwassenen.

Details

'Jack and the Cuckoo-Clock Heart' (2013)
Oorspronkelijke titel: 'Jack et la mécanique du coeur'
Regie: Stéphane Berla, Mathias Malzieu
Speelduur: 94 minuten / kleur

Deze recensie werd geschreven in opdracht van NBD Biblion.

Verder lezen

Boekrecensie: De hondenuitlaatclub van Cornelia Funke. Zo hond, zo baasje

Een hond zou nu aan haar neus komen likken. Hij zou ’s nachts op haar voeten slapen en zijn kop in haar schoot leggen als ze verdrietig was. Gaby zou botten voor hem kopen, zijn zachte oortjes aaien en zijn vacht borstelen tot die glansde. (...) Geweldig zou dat zijn, waanzinnig en ongelooflijk.

De 10-jarige Gaby heeft één hartewens: een eigen hondje. Helaas kan ze die wel op haar buik schrijven zolang ze met haar ouders op de eerste etage van de sjieke villa van oom Eduard woont. Eduard is een rare snuiter met een voorliefde voor rozen, volslanke dames en moppentappen. O ja, en papegaaien. En laat Eduard nu net als de dood voor honden zijn. In zijn vierde huisregel verbiedt hij dan ook alle ‘levende dieren zonder veren of vleugels’. Daar is ze mooi klaar mee!

Zo begint een zomervakantie waar geen einde aan lijkt te komen. De verveelde Gaby ziet er als een berg tegenop. Gelukkig komt haar nichtje Erika, bijgenaamd Uiltje vanwege haar bril, een tijdje logeren. ‘Waarom ga je niet gewoon op een hond passen?’ vraagt ze. Zo kunnen ze én vaak bij honden zijn én geld verdienen voor een nieuwe, coole bril voor Uiltje! Die saaie vakantie verandert plotseling in een reeks vrolijke avonturen met een bonte stoet honden – en hun al even eigenzinnige baasjes – in de hoofdrol. Zo hond, zo baasje.

Twee bevriende nichtjes die de handen uit de mouwen steken, dat zorgt voor een supergezellig en ook wel stoer meidenboek. De Duitse kinderboekenschrijfster Cornelia Funke ken je al van adembenemende sprookjeswerelden (‘Hart van inkt’) en spannende avonturenverhalen (‘De dievenbende van Scipio’), maar wist je ook dat ze gevoel voor humor heeft? Zo is Uiltje een bangerik, en bovendien erg bijgelovig. Ze gaat nergens heen zonder haar gelukssteen, controleert dagelijks de horoscoop en trapt telkens weer in de broodjeaapverhalen waarmee Gaby haar plaagt:

‘Het enige wat uit de rivier omhoogkomt zijn kikkers. Daar, zie je?’
Er plonsde iets in het water. Uiltje schrok ervan.
‘Dat was een hele dikke.’ Gaby dempte haar stem. ‘Bijna net zo groot als je hoofd.’

Niet alleen Uiltje, maar ook de volwassenen en natúúrlijk de honden dragen ieder hun steentje bij aan de vele grappige situaties. Wat te denken bijvoorbeeld van het gevlekte hondje Godo, dat alleen Chinees verstaat of de reusachtige Pyreneese berghond Bijou, die de meiden urenlang uitlaat in plaats van andersom...?

‘De hondenuitlaatclub’ laat je elk hoofdstuk opnieuw genieten van dit soort gekkigheid en een lieve illustratie van een van de honden – die Funke trouwens zelf tekende. Tegen het einde worden de meiden voor een lastige keuze gesteld. Wil je weten welke? Wacht dan niet langer, maar lees dit boek voor echte dierenvriend(inn)en!

Details

‘De hondenuitlaatclub’
Cornelia Funke
Em. Querido’s Uitgeverij BV, 2014
978 90 451 1654 9

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op Leesfeest.

Verder lezen